dag van de mozambikaanse film                                                        > version française

een blik op de mozambikaanse film

In Mozambique brengt de filmindustrie meer dan louter ontspanning…het is een wapen, een manier om mensen politiek bewust te maken, een vorm van cultureel verzet. Sinds de onafhankelijkheid, heeft het volk, gevoed door de socialistische utopie, immer gepoogd in de strijd voor waardigheid en verandering sociale verhoudingen te ontwaren.. In het Mozambique van de 21ste eeuw, is de film nog een realiteit in de diepste betekenis van het woord, ondanks het wereldwijde neoliberalisme, de televisie en de armoede. Het bewijs hiervan is de recente productie van twee cineasten: Joao Ribeiro en Licinio Azevedo. Deze cineasten, fervente aanhangers van de symboliek, zijn één geworden met de Mozambikaanse maatschappij door hun vormelijke kwaliteit en hun thematiek. In hun werk sluit de fictie van het verhaal nauw aan bij de werkelijkheid en werkt bevrijdend.

programma

de filmakers

links

 

 

Men kan niet spreken over de Mozambikaanse film zonder te denken aan de sociale en politieke toestand, die een impact gehad hebben bij het ontstaan ervan. Sinds de dekolonisatie heeft de nieuwe Mozambikaanse regering heel duidelijk ingezien dat de film de emancipatie van het volk ten goede kon komen. Dit was het doel van de oprichting van het Nationaal Instituut voor de Cinema (NIC) in 1975, dat ter plaatse Mozambikaanse cineasten opleidde. Daartoe werd een beroep gedaan op gerenommeerde cineasten zoals Rui Guerra en
Jean-Luc Godard.

Het bioscoopjournaal “Kuxa Kanema” was de eerste Mozambikaanse filmproductie: deze archieven – bewaard in moeilijke en gevaarlijke omstandigheden – bevatten vandaag de dag zeer belangrijke historische documenten over de socialistische periode uit het verleden van Mozambique. Een opmerkelijke documentaire van Margarita Cardoso, “Kuxa Kanema, het verhaal van de onafhankelijkheid” is hier een levend bewijs van. De opkomst van de televisie en het einde van het socialistische regime, hadden het einde kunnen betekenen van de Mozambikaanse film indien talentvolle regisseurs de uitdaging niet hadden aangenomen. Omdat ze niet op de Staat konden rekenen, bleven de regisseurs de tendens van de wereldmarkt volgen. Wat ze met brio hebben gedaan, aangezien vijf onafhankelijke producers vandaag de plak zwaaien in Maputo. De Latijns-Amerikaanse invloed, die van de Brazilianen Rui Guerra en Licinio Azevedo, is opvallend : een sociale thematiek met een zeer realistische verhaaltrant: toeristische reportages, culturele of sociale documentaires, muziekclips vervangen vandaag de vaste rubriek van Kuxa Kanema.

Ook al ruďneert de concurrentie van de televisie de Mozambikaanse film – de stedelijke bioscopen worden zeldzaam en de rondtrekkende plattelandsbioscoop is verdwenen tengevolge van de oorlog en de rampen – de Mozambikaanse cineasten zijn internationaal vertegenwoordigd: op festivals in Afrika, Brazilië of Portugal en de nietcommerciële circuits. Dankzij de nabijheid van Zuid-Afrika kunnen de cineasten meewerken aan regionale projecten, terwijl met de introductie van digitale technologieën het gebrek aan gepaste infrastructuur voor de productie van 35 mm-films gedeeltelijk kan opgelost worden.

uit "kuxa kanema"

terug